പ്രൂഫ് റീഡിങ്ങിന്റെ ഇടവേളയിൽ ഒരു സന്ധ്യയ്ക്ക് ചായ കുടിക്കുവാൻ ജയാ ബേക്കറിയിൽ ഒരുമിച്ചിരുന്നപ്പോൾ മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്ന ആ ചോദ്യം ഞാൻ സിജോ കലയന്താനിയോട് ചോദിച്ചു.

“പുസ്തകരചനയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് താങ്കൾ കേരളത്തിനകത്തും പുറത്തും ധാരാളം സഞ്ചരിക്കുകയും നിരവധി മനുഷ്യരുമായി സംസാരിക്കുകയും വ്യത്യസ്ത ജീവിതാവസ്ഥയുള്ള വ്യക്തികളെ പരിചയപ്പെടുകയും ചെയ്ത അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നും താങ്കൾക്ക് ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത ഒരനുഭവം പറയാമോ?”

കാപ്പിക്കും പഫ്സിനും ഓർഡർ നൽകിയിട്ട് , കാത്തിരിക്കുകയാണ് ഞങ്ങൾ.

അല്പ സമയത്തെ മൗനം, നീണ്ട ആലോചനയ്ക്ക് വഴിമാറുന്നതും നോക്കി കൗതുകത്തോടെ ഞാനിരുന്നു.

പല തവണ കണ്ണുകൾ ചിമ്മിത്തുറന്നിട്ട് ചെറു ചിരിയോടെ സിജോ പറഞ്ഞു.

“അങ്ങിനെ പ്രത്യേകമായിട്ട് പറയുവാൻ ഒന്നുമില്ല. അടിസ്ഥാനപരമായി ജീവിതാവസ്ഥകൾക്ക് മാറ്റമില്ല. ജീവിതം മിക്കവർക്കും കഠിനമാണ്. പഴയ തലമുറ കുടിയേറ്റ കാലത്ത് ജീവിക്കുവാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടിയിട്ടുണ്ട്. അടുത്ത തലമുറകൾ വിദ്യാദ്യാസം നേടി, വിദേശത്തും മറ്റും പോയി സാമ്പത്തികമായി ഉന്നതി നേടിയിട്ടുണ്ട്. ബന്ധുക്കളിൽ നിന്നും ഒറ്റപ്പെട്ട് വിദൂര സ്ഥലങ്ങളിൽ കഴിയുന്നവർ ധാരാളമുണ്ട്. തനിച്ചായി പോയതിന്റെ വിഷമം അവർക്കുണ്ട് “

” പൊതുവായ കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റിയല്ല ഞാൻ ചോദിച്ചത്. കുടുംബ ചരിത്രം എഴുതി, ഇപ്പോൾ അത് പുസ്തകമാകുന്നു. കുറേപ്പേർ അത് വാങ്ങിക്കും. ചിലർ വായിക്കും. ചിലർ ഒരിക്കലും വാങ്ങുകയോ വായിക്കുകയോ ചെയ്യില്ല. എന്തിനാണ് ഇത്ര വലിയ തുകയും മനുഷ്യ അദ്ധ്വാനവും ചെലവിട്ട്, നമ്മൾ ഇത് എഴുതി വയ്ക്കുന്നത്? നമ്മൾ കേമന്മാർ ആണെന്ന് മറ്റുള്ളവരെ ബോധിപ്പിക്കാനാണോയെന്ന് ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ തെറ്റുപറയുവാൻ പറ്റുമോ? കല്ലറയ്ക്കൽ കുടുംബയോഗം ആരംഭിച്ചതിന് വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു കൂട്ടായ്മ രൂപപ്പെടുത്തിയെടുക്കുക എന്നതായിരുന്നു ആ ലക്ഷ്യം. എന്നാൽ മധ്യതിരുവതാംകൂറിൽ ഒതുങ്ങി പോകുന്നതാണ് കണ്ടത്. അങ്ങനെയാണ് വിശാലമായൊരു ചരിത്ര ഗ്രന്ഥം രൂപപ്പെടുത്തുവാൻ തീരുമാനമെടുത്തത്. അതിനാലാണ് വിദേശങ്ങളിലുള്ളവരെയും മലബാർ, ഇടുക്കി, മറ്റു സംസ്ഥാനങ്ങൾ ഇവിടെയൊക്കെ കുടിയേറിയവരെയും കണ്ടെത്തിയത്. ചരിത്ര ഗ്രന്ഥരചനയിലൂടെ ആ ലക്ഷ്യം നമ്മൾ സഫലമാക്കി. എന്റെ ചോദ്യം ഇതാണ് , സിജോയുടെ ഉറക്കം കെടുത്തിയ , ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത ഒരനുഭവം ഓർമ്മിച്ചെടുക്കാമോ? ഈ ഗ്രന്ഥരചനയ്ക്ക് അർത്ഥമുണ്ടാകണമെങ്കിൽ ഒരു സന്ദേശം നമുക്ക് ഇതിലൂടെ നൽകാൻ സാധിക്കണം ” സിജോയെ നോക്കി ഞാൻ പറഞ്ഞു.

കസേരയിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്ന് ആലോചനാ നിമഗ്നനായി സിജോ പറഞ്ഞു.

” ഈ കാപ്പിയെക്കാൾ കഠിനമായ ചോദ്യമാണ് ചോദിച്ചത്. 24 വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ 22 കുടുംബ ചരിത്രങ്ങൾ ഞാനെഴുതിയിട്ടുണ്ട് . നമ്മുടേതാണ് അവസാനമെഴുതിയത്. രണ്ടെണ്ണത്തിന്റെ രചന ഉടൻ തുടങ്ങണം. ഒരു സന്ദേശം നൽകുന്നതിനായി രചിക്കപ്പെട്ട ആദ്യത്തെ പുസ്തകമാകട്ടെ നമ്മുടേത്. “

പഫ്സ് ചൂടാറും മുൻപ് ഞങ്ങൾ കഴിച്ചു. കാപ്പി കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ മഴ തുടങ്ങി.

കുറേ നേരത്തെ ആലോചനയ്ക്കു ശേഷം സിജോ പറഞ്ഞു.

“ഉവ്വ്, അങ്ങിനെയൊരു സംഭവമുണ്ട്. ഏതാണ്ട് ഇരുപതു വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപാണ് . “

“ഓർമ്മിച്ചു പറയൂ .വ്യക്തിഗത വിവരങ്ങൾ ആവശ്യമില്ല” ഞാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.

” ഒരു കുടുംബ ചരിത്ര രചനയുടെ പ്രവൃത്തികൾക്കിടയിൽ , വിവരാന്വോഷണത്തിനാണ് ഞാൻ ആ കുടുംബവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടത്. തരക്കേടില്ലാത്ത ചുറ്റുപാടുകൾ. അപ്പൻ, അമ്മ , പന്ത്രണ്ടു മക്കൾ അടങ്ങിയ വലിയൊരു കുടുംബം. എട്ടാണും നാലു പെണ്ണും. ഞാൻ ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും മാതാപിതാക്കൾ മരിച്ചിരുന്നു. പന്ത്രണ്ടു മക്കൾ അവിടവിടെയായി ചിതറിപ്പോയി. ഇത്രയധികം മക്കൾ ഉള്ളതുകൊണ്ട് ആളോഹരി ഭൂസ്വത്ത് കുറവാണ്. പതിനൊന്നു മക്കളുടെ വിവരങ്ങൾ കണ്ടെത്തി, ഫോട്ടോകളും ലഭിച്ചു. പന്ത്രണ്ടാമത്തെ മകളെ കുറിച്ച് വിവരമില്ല. വിവാഹ ഫോട്ടോയില്ല. ആൾ എവിടെയെന്ന് ബാക്കി പതിനൊന്നു പേർക്കും നിശ്ചയമില്ല. ഇന്ന വീട്ടിലേക്ക് വിവാഹം ചെയ്തയച്ചു എന്നതിനപ്പുറം എവിടെയാണെന്നോ, എത്ര കുട്ടികളുണ്ടെന്നോ എന്തു ചെയ്യുന്നെന്നോ ആർക്കും ഒരു വിവരവുമില്ല. ചുരുക്കത്തിൽ പന്ത്രണ്ടാമത്തെ പെൺകുട്ടി ജീവിച്ചിരുപ്പുണ്ടോയെന്ന കാര്യം പോലും സഹോദരങ്ങൾക്ക് നിശ്ചയമില്ല. അവർ പറഞ്ഞതുവച്ച് എഴുതി അവിടെ കഥ തീർക്കാമെങ്കിലും ഇളയ സഹോദരിയെ അന്വേഷിച്ചു കണ്ടെത്തണമെന്നൊരു തോന്നൽ എനിക്കുണ്ടായി. മലബാറിൽ ഏതോ ഒരു ഗ്രാമത്തിലേക്കാണവർ ഇവിടുന്ന് വസ്തു വിറ്റു പോയതെന്നും അവരുടെ പേരും വീട്ടുപേരും ഇന്നതാണെന്നും മാത്രം അറിയാം.”

“എന്നിട്ട്” കസേരയിൽ നിന്നും മുന്നോട്ടാഞ്ഞ് ചെവി കൂർപ്പിച്ച് ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“അന്വോഷിച്ചു പോകാമെന്ന എന്റെ നിർദ്ദേശത്തെ ആരും എതിർത്തുമില്ല, പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചുമില്ല. ആ പെൺകുട്ടിക്ക് എന്തു സംഭവിച്ചു എന്ന ചിന്ത എന്നിൽ ആകാംക്ഷ വളർത്തി. അങ്ങിനെ ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ ഞാൻ അവരെ അന്വോഷിച്ചിറങ്ങി. മൊബൈൽ ഫോൺ സൗകര്യം അന്നില്ല. യാത്രാ സൗകര്യങ്ങളും പരിമിതമാണ്. അഡ്രസ്സിൽ പറഞ്ഞ സ്ഥലത്തിനടുത്തേക്കുള്ള ബസ്സിൽ കയറി. അവിടെയെത്തിയപ്പോഴേക്കും സന്ധ്യയായി. ആ ചെറുപട്ടണത്തിൽ പരിമിതമായ താമസ സൗകര്യമേയുള്ളൂ. ഒരു ചെറിയ ലോഡ്ജിൽ രാത്രി ചിലവഴിച്ചു. അതിനിടയിൽ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്തുവാനുള്ള മാർഗ്ഗം അന്വോഷിച്ചിരുന്നു. ആ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ട്രിപ്പടിക്കുന്ന ജീപ്പുകളുണ്ട്. രാവിലെ അങ്ങനെയൊരു ജീപ്പിൽ അവിടെയെത്തി. വികസനം തീരെയെത്താത്ത ആ കുഗ്രാമത്തിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞ വീട്ടുപേർ പരിചിതമല്ല. അന്വോഷണം അവസാനം പോസ്റ്റോഫീസിലെത്തി. പോസ്റ്റുമാൻ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് ഏതാണ്ട് രണ്ടു കിലോമീറ്ററോളം നടന്ന് അവിടെയെത്തി. അവിടെയുള്ള ആളുകളോട് അന്വോഷിച്ചപ്പോൾ അവർ അവിടെ കുറച്ചു വർഷങ്ങളായി താമസിക്കുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലായി. വഴി കാണിച്ചു തരുവാൻ ഒരാൾ കൂടെ വന്നു. കുറച്ചകലെ ഒരു കുന്നിൻ ചരുവിലെ ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു വീട് അയാൾ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. ആ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒരാൾ പശുവിനെ തീറ്റുന്നുണ്ട്. എന്റെ പക്കലുള്ള വിവരങ്ങൾ വച്ച് ഞാൻ അവരെപ്പറ്റി അയാളോട് അന്വേഷിച്ചു. പന്ത്രണ്ടാമത്തെ പെൺകുട്ടിയുടെ ഭർത്താവാണ് അയാൾ.

ആളെ കണ്ടെത്തിയതിന്റെ ആശ്വാസത്തിൽ ഞാൻ അയാളോടൊപ്പം വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ ആരാണെന്നും എന്തിനാണ് വന്നതെന്നും അയാളോട് പറഞ്ഞു. ഒരു നനുത്ത പുഞ്ചിരി അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

പരിമിതമായ സൗകര്യങ്ങളുള്ള ഒരു കൊച്ചു വീട്ടിലേക്ക് ഞങ്ങൾ കയറിച്ചെന്നു. വരാന്തയിലിട്ടിരുന്ന കസേരകളിലൊന്നിൽ ഞാനിരുന്നു.

പുറത്തെങ്ങും മറ്റാരെയും കണ്ടില്ല. പരിസരമെല്ലാം ഞാനൊന്നു നോക്കി. എന്റെ അന്വേഷണം കണ്ടിട്ടെന്നവണ്ണം
അയാൾ അകത്തേക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.

” നിന്നെ അന്വോഷിച്ച് നിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും ആൾ വന്നിട്ടുണ്ട് “

അതൊരു സാധാരണ അറിയിപ്പായി പറഞ്ഞതാണെങ്കിലും അതിനുള്ള മറുപടിയായി ആരും പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല.

കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഭർത്താവ് എന്റെയരുകിൽ കസേരയിലിരുന്നു. അയളും മൗനിയായിരുന്നു.

അസുഖകരമായൊരു നിശബ്ദത അവിടമാകെ പടർന്നിരുന്നു.

ആ നിശബ്ദതയെ ഭഞ്ജിച്ചു കൊണ്ട് അകത്തെ മുറിയിൽ നിന്നൊരു പൊട്ടിക്കരച്ചിൽ ഉയർന്നു.

പരിഭ്രാന്തിയോടെ ഞാൻ ഭർത്താവിനെ നോക്കി. അയാൾ വിദൂരതയിലേക്ക് നിർവ്വികാരനായി കണ്ണും നട്ടിരുന്നു.

ഹൃദയത്തെ പിടിച്ചുലയ്ക്കുന്ന നിലവിളി ആ പരിസരമാകെ കാട്ടുവള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ പോലെ പടർന്നു കയറി. വർഷങ്ങളായി പുകഞ്ഞിരുന്ന അഗ്നിപർവ്വതം പെട്ടെന്നൊരുനാൾ പൊട്ടി ലാവ യൊഴുകുന്നതുപോലെ , ആ സങ്കടക്കടൽ പെയ്തു കൊണ്ടേയിരുന്നു.

അവരുടെ ഭർത്താവ് ബെന്നി ആരോടെന്നില്ലാതെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.

ആൻസിയെ കല്യാണം കഴിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ അമ്മയുണ്ടായിരുന്നു. ആറു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അമ്മ മരിച്ചു പോയി. അതോടെ അവളുടെ വീടുമായുള്ള ബന്ധം കുറഞ്ഞു വന്നു. അവിടെ നിന്നും ആരും അന്വോഷിച്ചു വന്നുമില്ല. ഇതിനിടയിൽ അവൾ ഗർഭിണിയായി. ആശുപത്രിയിൽ കൂടെ നിൽക്കുവാനോ സഹായത്തിനോ ആരുമുണ്ടായില്ല. അതൊക്കെയങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു. പാരമ്പര്യമായുള്ള ചടങ്ങുകൾ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല. പന്ത്രണ്ടു പേരും അകന്നു പോയി.

ഉണ്ടായിരുന്ന കുറച്ചു ഭൂമി വിറ്റ്, കൂടുതൽ വാങ്ങുവാൻ ഇങ്ങോട്ടു പോന്നു. എന്റെയൊരു സഹോദരൻ അടുത്ത ഗ്രാമത്തിലുണ്ട്. ആകെയുള്ള ബന്ധു അവനാണ്. ഞങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി ഒറ്റപ്പെട്ടു പോയി. ആരെയും കുറ്റം പറയുന്നുമില്ല പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യവുമില്ല. അങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിച്ചു പോയി.

പത്തു വർഷമായി ഞങ്ങളിവിടെ വന്നിട്ട്. ഇത്രയും വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ ഞങ്ങളെ അന്വോഷിച്ചു നാട്ടിൽ നിന്നും വന്ന ഏക ആൾ സിജോയാണ്. ഒരു കത്തു പോലും ഞങ്ങൾക്ക് ആരും അയച്ചിട്ടില്ല.

അകത്തു നിന്നുള്ള പൊട്ടിക്കരച്ചിൽ പതിയെ കുറഞ്ഞു വന്നു. പെരു മഴയ്ക്കു ശേഷം മരം പെയ്യുന്നതുപോലെ ഏങ്ങലടികളുടെ ശബ്ദം ഉയരുന്നു.

അവർ പന്ത്രണ്ടു പേരായിരുന്നു. ഏറ്റവും ഇളയവളായ ഇവൾ പഠനത്തിലും കാര്യപ്രാപ്തിയിലും മിടുക്കിയായിരുന്നു. ഒറ്റപ്പെടൽ അവളെ വല്ലാതെ ബാധിച്ചു. മാനസിക നില പോലും തകരുന്ന അവസ്ഥയിലെത്തി. ഇപ്പോൾ ഡിപ്രഷനുള്ള മരുന്ന് കഴിച്ചാണ് പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നത്.

പഠന സൗകര്യങ്ങൾ കുറവായതിനാൽ കുട്ടികൾ ബോർഡിങ്ങിലാണ്. പണമുണ്ടായിട്ടല്ല, വേറെ മാർഗ്ഗമില്ലാഞ്ഞിട്ടാണ്. അങ്ങനെ തട്ടി മുട്ടി മുന്നോട്ടു പോകുന്നു.

കരച്ചിലടക്കി ആൻസി പുറത്തുവന്ന്, ആകാംക്ഷയോടെ എന്നെ നോക്കി. അപ്പോഴും കണ്ണീർച്ചാലുകൾ വറ്റിയിരുന്നില്ല. ഞാൻ എന്നെ ആൻസിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി. കുടുംബകൂട്ടായ്മയുടെ ഭാഗമായി ആൻസിയെ അന്വോഷിക്കുവാൻ എന്നെ അയച്ചതാണ് എന്നു പറഞ്ഞു. ആ നിമിഷം ഞാൻ അവരുടെ സഹോദരനായി മാറി. സഹോദരനിർവ്വിശേഷമായ സ്നേഹത്തോടെ അവർ എന്നോട് സംസാരിച്ചു. പതിനൊന്നു സഹോദരങ്ങളുടെയും അവരുടെ മക്കളുടെയും വിവരങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. ക്രമേണ അവർ സന്തോഷവതിയായി . ഉത്സാഹത്തോടെ സംസാരിച്ചു. തന്നെ അന്വോഷിച്ചു വരുവാൻ ഒരാൾ ഉണ്ടായല്ലോ എന്നവർ സമാശ്വസിച്ചു.

ഞാൻ അവർക്കൊപ്പം ഊണു കഴിച്ചു. രണ്ടു മണിക്കൂറോളം ആൻസി നിറുത്താതെ സംസാരിച്ചു.മൂകമായിരുന്ന ആ വീട് ആൻസിയുടെ ചിരിയിൽ ഉണർന്നു. രണ്ടു മണിക്കൂർ നേരത്തെ സംസാരം കൊണ്ട് അവിടുത്തെ അന്തരീക്ഷം ആകെ മാറി.

ഇന്നിവിടെ കിടന്നിട്ട് നാളെ പോയാൽ പോരേയെന്ന് ചോദിച്ചത് ബെന്നിയായിരുന്നു. ആൻസിക്കു വന്ന മാറ്റം അയാളെ ഉത്സാഹിയാക്കിയിരുന്നു.

എന്റെ സാഹചര്യം ഞാൻ അവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ അവർ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ സമ്മതിച്ചു.

പിന്നെയും കുറേ നേരം സംസാരിച്ചിരുന്നു. ഒടുവിൽ കടും കാപ്പിയും കുടിച്ച് ഇറങ്ങുവാൻ നേരം ഞാൻ ആൻസിയോട് കുടുംബ ചരിത്ര ഗ്രന്ഥത്തിൽ ചേർക്കുവാൻ കുടുംബഫോട്ടോ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഒട്ടു നേരത്തെ ആലോചനയ്ക്കു ശേഷം ആൻസി ഫോട്ടോ എടുത്തു തന്നു.

വളരെ സന്തോഷത്തോടെ ബെന്നിയോടൊപ്പം അവിടുന്നിറങ്ങി. കുറച്ചു നടന്നപ്പോൾ ആൻസി പിന്നിൽ നിന്നും വിളിച്ചു.

തിരിഞ്ഞു നിന്ന എന്നോട് ആൻസി പറഞ്ഞു.

എന്നെ ആദ്യമായി അന്വോഷിച്ചു വന്ന ആളാണ്. വളരെ നന്ദി.

ആ ഫോട്ടോ ചിത്ര ഗ്രന്ഥത്തിൽ ചേർക്കേണ്ട കേട്ടോ.

അതെന്താണ് എന്നു ഞാൻ ചോദിച്ചില്ല.

ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പു വരെ ബെന്നി കൂടെ വന്നു.

അവിടെ എനിക്കായി ബസ്സ് കാത്തു കിടന്നിരുന്നു.

പറഞ്ഞവസാനിച്ചപ്പോൾ സിജോയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

അവിടെ ആൻസിയുടെ കരച്ചിലിൻ്റെ ശേഷിപ്പുകൾ എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു.

മൂകനായി ഞാനിരുന്നു.

ഒറ്റപ്പെട്ടവർക്കും ഒറ്റപ്പെടുത്തപ്പെട്ടവർക്കും കൂടിയുള്ളതാണ് കുടുംബയോഗങ്ങൾ.

ഇതാണ് കല്ലറയ്ക്കൽ കുടുംബയോഗം നൽകുന്ന സന്ദേശം .

പൂർവ്വികർ നടന്ന വഴികളിലൂടെ വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം പിൻഗാമികൾ സഞ്ചരിക്കുന്നത് യൂറോപ്യൻമാരുടെയിടയിൽ സാധാരണയാണ്. തങ്ങളുടെ പൂർവ്വ പിതാക്കന്മാരുടെ കല്ലറകൾ തേടി ഒട്ടേറെ ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇന്ത്യയിലെത്തിയിട്ടുണ്ട്. മൂന്നാറിൽ തേയിലത്തോട്ടം സ്ഥാപിച്ച് ഇവിടെ മരിച്ച് അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ട ആളെ തേടി നൂറു വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം അയാളുടെ ബന്ധുക്കൾ എത്തിയത് വാർത്തയായിരുന്നു. ഇവിടുത്തെ അനാഥാലയങ്ങളിൽ നിന്നും ദത്തു നൽകപ്പെട്ട് പാശ്ചാത്യനാടുകളിലേക്ക് പറിച്ചു നടപ്പെട്ട അനവധി മലയാളികൾ തങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളെ തേടി വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം തിരികെയെത്തി വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് അവരെ കണ്ടെത്തിയ കഥകൾ അനവധിയാണ്. ഒരു ഇന്ത്യൻ പ്രണയകഥ എന്ന മലയാള സിനിമ ഈ വിഷയത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി നിർമ്മിച്ചതാണ്.

പറഞ്ഞുവരുന്നത് നമ്മിൽ അടങ്ങിയ പൊതുവായ DNA ഘടകങ്ങൾ നമ്മുടെ പൂർവ്വികരിൽ നിന്നും കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടു വന്നതാണ്. മാതാപിതാക്കളെയോ സഹോദരങ്ങളെയോ മക്കളെയോ എത്രയൊക്കെ വെറുത്താലും അവരിൽ അടങ്ങിയ ജീനുകൾ സാഹോദര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും. അതിനാലാണ് സഹോദരങ്ങൾ തമ്മിലും മാതാപിതാക്കളും മക്കളും തമ്മിലുള്ള കൊടിയ വഴക്കുകൾ പോലും ഒരു വാക്കി ലോ പുഞ്ചിരിയിലോ സ്പർശനത്തിലോ ഒരാലിംഗനത്തിലോ അലിഞ്ഞു പോകുന്നത്.

ജീവിതപങ്കാളിയിൽ പൊതുവായ ജീനുകളില്ല. ഒരു പക്ഷെ പങ്കാളിയെ മാറ്റാനും സാധിക്കും. എന്നാൽ സഹോദരങ്ങളെയോ മാതാ പിതാക്കളെയോ പൂർവ്വികരെയോ മാറ്റാൻ സാധിക്കില്ല. നമുക്ക് ചോയിസില്ലാത്ത ഏക കാര്യം നമ്മുടെ ജീനുകളാണെന്ന് സാമാന്യേന പറയാം.

യുവതലമുറ പാരമ്പര്യങ്ങൾക്കോ കുടുംബ മൂല്യങ്ങൾക്കോ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നില്ല എന്ന പരാതി സാധാരണയാണ്. നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ട പ്രധാന സംഗതി, പാരമ്പര്യത്തെ നിഷേധിക്കുന്നവർക്ക് സ്വന്തമായൊരു പാരമ്പര്യം ഇല്ല എന്ന വസ്തുതയാണ് . അതില്ലാത്തവർ പാരമ്പര്യമുള്ളവരെ അസൂയയോടും ശത്രുതാ മനോഭാവത്തോടും കാണും. അവർ ആരാജക ജീവിതത്തിന്റെ വക്താക്കളായിരിക്കും.

യൂറോപ്പിലും മറ്റും പരീക്ഷിച്ചു പരാജയപ്പെട്ട ഹിപ്പിസം പോലുള്ള സംഗതികളുടെ ഇന്ത്യൻ പതിപ്പാണ് , മയക്കുമരുന്നിലും അരാജക ജീവിതത്തിലും അഭിരമിക്കുന്നവർ പിൻചെല്ലുന്നത്. ലിവിങ്ങ് ടുഗതർ വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുമെന്ന് പ്രത്യക്ഷത്തിൽ തോന്നുമെങ്കിലും നിയമവ്യവസ്ഥയിലും സാമൂഹിക പരിതസ്ഥിതിയിലും അംഗീകാരമില്ല.

ഓരോ രാജ്യത്തിനും ദേശത്തിനും സമുദായത്തിനും പാരമ്പര്യമായി രൂപപ്പെട്ടുവന്ന സാമൂഹിക ക്രമങ്ങളും കുടുംബ സംവിധാനവുമുണ്ട്. അതിൽ അംഗങ്ങളായ ഓരോരുത്തരെയും പരിഗണിക്കുന്നുണ്ട്. അങ്ങനെയുള്ള കൂട്ടായ്മകൾ ശക്തവും ദൃഢവുമാണ്.

ഈ ഗ്രന്ഥരചനയുടെ വേളയിൽ പൂർവ്വ പിതാക്കന്മാരുടെ വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുവാൻ ഭാഗ്യമുണ്ടായി. 60 വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് കൊച്ചി പാപ്പൻ തന്റെ നോട്ടുബുക്കിൽ , തനിക്കറിയാവുന്ന ചരിത്രം എഴുതിയപ്പോൾ ഒരിക്കലും ഓർത്തിട്ടില്ല, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിൻഗാമികൾ ആ കൊച്ചു നോട്ടുപുസ്തകത്തെ ഒരു ചരിത്ര ഗ്രന്ഥമാക്കുമെന്ന്. അദ്ദേഹം ചെയ്ത ഒരു പ്രവർത്തി എത്ര വലിയൊരു കാര്യത്തിനാണ് ബീജാവാപം ചെയ്തത്.

ചരിത്രരേഖകൾ പരതുന്നതിനിടയിൽ വളരെ ആകസ്മികമായാണ് എന്റെ വല്യപ്പച്ചൻ (കെ ജെ തോമസ്) ദീപിക പത്രത്തിൽ റബർ കർഷകർ നേരിടുന്ന പ്രതിസന്ധിയെപ്പറ്റി എഴുതിയ ഒരു ലേഖനം എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. നാല്പത്തഞ്ചു വർഷം മുൻപെഴുതിയ ആ ലേഖനം ഇന്നും കാലികപ്രസക്തിയുള്ളതാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അറിവും ദൂരക്കാഴ്ച്ചയും ആശയങ്ങളുടെ വ്യക്തതയും ആ ലേഖനത്തിൽ കാണാം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ധിഷണാശേഷി ആ ഒറ്റ ലേഖനം വെളിവാക്കുന്നു. അതെഴുതിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല , തന്റെ പിൻഗാമി അതു കണ്ടെത്തി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുമെന്ന്.

നാമിന്ന് അനുഭവിക്കുന്ന ജീവിതത്തിന് മൂലക്കല്ലായത് പൂർവ്വികരുടെ ജീവിതമാണ്. പിൻഗാമികളുടെ ജീവിതം പടുത്തുയർത്തപ്പെട്ടത് ചെറുതെങ്കിലും ഉറപ്പേറിയ ആ കല്ലിന്മേലാണ്.

പാരമ്പര്യത്തെ നിഷേധിക്കുന്നതിലല്ല, അത് അംഗീകരിച്ച് വർദ്ധിത വീര്യത്തോടെ ജീവിക്കുന്നതിലാണ് നാം അഭിമാനിക്കേണ്ടത്.

ചരിത്രഗ്രന്ഥത്തെ ആകർഷകമാക്കിയതിൽ അംഗങ്ങളുടെ ഫോട്ടോയ്ക്ക് വളരെ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. പുസ്തകത്തിൽ നമ്മെ പ്രധിനിധാനം ചെയ്യുന്നത് നമ്മുടെയും കുടുംബത്തിന്റെയും ഫോട്ടോയാണ്. കൂടുതലും കളർ ഫോട്ടോകളാണ് നാം ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. മിഴിവും തെളിച്ചവുമുള്ള കുടുംബ ഫോട്ടോകൾ വളരെ ആകർഷകമാണ്. ചിരിച്ച് സന്തോഷമായിരിക്കുന്ന കുടുംബ ഫോട്ടോകൾ , ആ കുടുംബത്തെ പറ്റി എക്കാലവും കാഴ്ച്ചക്കാരോട് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും. വിവര ശേഖരണത്തിന്റെ ആദ്യ ഘട്ടങ്ങളിൽ , അംഗങ്ങളോട് ഫോട്ടോ ചോദിക്കുമ്പോൾ പലരും അയച്ചു തന്നത് വളരെ മോശം ചിത്രങ്ങളാണ്. അത് തന്നതു തന്നെ പല കുറി നിർബന്ധിച്ചു ചോദിച്ചതുകൊണ്ട് മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെയാണ്. പ്രസ്തുത ഫോട്ടോകൾ ഉപയോഗിച്ചപ്പോൾ , അവ പുസ്തകത്തിന്റെ എയിസ്ത്തെറ്റിക്ക് ബ്യൂട്ടിയ്ക്ക് ഹാനികരമാണെന്ന് മനസ്സിലായി. പല തവണ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ ചിലർ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ നൽകി.

പ്രൂഫ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചപ്പോൾ നിരവധി പേർക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. എല്ലാവർക്കും തങ്ങൾ സുന്ദരികളും സുന്ദരന്മാരുമായി കാണപ്പെടണമെന്ന ചിന്ത ഉയർന്നു വന്നു.

(ഇതേപ്പറ്റി പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതിനു ശേഷം ചിലരോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞത്, ഇത്തരത്തിലൊരു ഗ്രന്ഥം പുറത്തിറക്കാനുള്ള കഴിവും ശേഷിയും പണവും  ആത്മവിശ്വാസവും ചരിത്രഗ്രന്ഥകമ്മിറ്റിക്ക് ഉണ്ടാവുമെന്നുള്ള വിശ്വാസം അവർക്കില്ലായിരുന്നു എന്നാണ്. എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കാട്ടികൂട്ടി കാശിനു കൊള്ളാത്ത ഒരു സാധനം പുറത്തു വരുമെന്നു പ്രതീക്ഷിച്ചവർ , ചരിത്ര ഗ്രന്ഥം പുറത്തിറങ്ങി കണ്ടപ്പോൾ അവിശ്വസനീയം എന്ന് സ്വയം മറന്ന് പറഞ്ഞു പോയി.)

പ്രൂഫ് വന്നതിനു ശേഷം, ദീർഘദർശികളായവർ സ്വന്തമായി  ഇനീഷ്യേറ്റീവ് എടുത്ത് തങ്ങളുടെ ഫോട്ടോകൾ മാറ്റുന്നതിനായി ഇങ്ങോട്ട് സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തുന്ന കാഴ്ച്ചയായിരുന്നു. മിക്കവാറും ഫോട്ടോകളെല്ലാം മാറി ,പകരം പുതിയവ വന്നപ്പോൾ ചരിത്ര ഗ്രന്ഥം അത്യാകർഷകമായി.

രണ്ടാമത്തെയും മൂന്നാമത്തെയും പ്രൂഫ് റീഡിങ്ങിൽ, ആദ്യമേ ഫോട്ടോമാറ്റിത്തന്നവർ തന്നെ കൂടുതൽ മിഴിവാർന്ന ചിത്രങ്ങൾ നിർബന്ധിച്ച് പുസ്തകത്തിൽ ചേർക്കുന്ന അവസ്ഥയായി.

കുടുബാംഗങ്ങളുടെ അഭൂതപൂർവ്വമായ താൽപര്യം പുസ്തക രചനയുടെ അവസാനഘട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായത് ഇതിന്റെ പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ചവരുടെ ആത്മവിശ്വാസം ഉയർത്തി. കഴിവിന്റെ പരമാവധി ശ്രമിച്ച് ഈ ഗ്രന്ഥമൊരു മാസ്റ്റർപീസാക്കണമെന്ന് സിജോയും സിബിച്ചനും എഡിറ്റോറിയൽ കമ്മിറ്റിയും അതതു ബ്രാഞ്ചുകളുടെ കോ ഓർഡിനേറ്റർമാരും തീരുമാനിച്ചു. അതനുസരിച്ചുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ തുടർന്നുണ്ടായി.

ഉദ്ദേശം അറു മാസങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഈ ഗ്രൂപ്പിൽ , ചരിത്ര ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ എത്ര കോപ്പികൾ അച്ചടിക്കണമെന്ന് ഒരു സർവ്വെ നടത്തിയിരുന്നു. അതു പ്രകാരം 200 കോപ്പികൾ അച്ചടിക്കാം എന്നാണ് കരുതിയത്. എന്നാൽ അവസാന ദിനങ്ങളിലെ അംഗങ്ങളുടെ സഹകരണവും ഫോട്ടോ മാറ്റുന്നതിലുള്ള ഉത്സാഹവും തെറ്റുകൾ തിരുത്തുന്നതിലുള്ള ആവേശവും കണ്ടപ്പോൾ 200 കോപ്പികൾ തികയാതെ വന്നെങ്കിലോ എന്നൊരു സന്ദേഹം സ്വാഭാവികമായി ഉയർന്നു. തൽഫലമായി കുടുംബാംഅംഗങ്ങൾക്ക് ആവശ്യത്തിന് കോപ്പികൾ നൽകുവാൻ സാധിച്ചില്ലെങ്കിലോ എന്നൊരു സന്ദേഹമുണ്ടായതിനാൽ കൂടുതൽ കോപ്പികൾ അച്ചടിക്കുവാൻ തീരുമാനിച്ചു.

കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ ഫോട്ടോകൾ കൂടുതൽ തെളിച്ചവും ഭംഗിയുമുള്ളതാക്കുവാൻ പ്രത്യേക സോഫ്റ്റ്‌വെയർ ഉപയോഗിച്ചു. ഇതിനായി പ്രസ്സിലെ സ്റ്റാഫിന്റെ അകമഴിഞ്ഞ സേവനം ലഭിച്ചു. അവസാനം പെൻ ഡ്രൈവിലേക്ക് കോപ്പി ചെയ്യുന്നതിന് തൊട്ടു മുൻപ് ഒരു സഹോദരൻ തന്റെ ഫോട്ടോ അല്പം കൂടി മിനുക്കുപണികൾ ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടെന്ന് അറിയിച്ചു.

അവസാനവട്ട സംഭാഷണം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.

ഹലോ ചേട്ടാ

എന്താ അനിയാ ?

നമ്മുടെ ഫോട്ടോയിൽ ചെറിയൊരു മാറ്റമുണ്ടേ.

അനിയാ ,സംഗതി പ്രിന്റിങ്ങിലേക്ക് പോയല്ലോ.

അങ്ങനെ പറയല്ലെ, ഇവിടെ കുടുംബകലഹമുണ്ടാവുമേ, അവസാനം നിങ്ങളിവിടെ വന്ന് തീർക്കേണ്ടി വരുമേ.

ഈ മഴക്കാലാത്ത് ദൂരെ പോയി ദമ്പതീധ്യാനവും കൗൺസിലിങ്ങുമൊന്നും നടത്താൻ താൽപര്യമില്ലാത്തതിനാൽ ചെറുതായൊന്നു വളയാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. കൂടാതെ അടിച്ചു പിരിയാൻ കാരണം നോക്കിയിരിക്കുന്ന ഈ കാലത്ത് , കുടുംബാംഗങ്ങളെ ഒരുമിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർ കാരണം ഒരു കുടുംബ കലഹമോ , തൽഫലമായൊരു ഡൈവോഴ്സോ, നമ്മുടെ അജൻഡയിലില്ല.

ബ്രോയുടെ ഡിറ്റെയിൽസ് പറ.

ബ്രോ തന്ന വിവരങ്ങൾ വച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ , സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞത് , അടിപ്പനൊരു ഫോട്ടോ.

സുന്ദരാ , ഈ ഫോട്ടോയ്ക്ക് എന്താണൊരു പ്രശ്നം?

പ്രശ്നം എനിക്കല്ല, പെണ്ണുമ്പിള്ളയ്ക്കാ.

ബ്രോ. നിങ്ങൾ ഭാര്യയുടെ അടുത്തു നിന്നും കുറച്ചു നീങ്ങി നിന്നു സംസാരിക്ക് , ഞാൻ പറഞ്ഞു.

നീങ്ങിത്തന്നെയാ നിൽക്കുന്നേ.
(ബ്രോ, ദീർഘദൃഷ്ടിയുള്ളവനാണെന്നും, കലഹങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നവനുമാണെന്ന് സാരം)

ബ്രോയുടെ ഭാര്യയുടെ ഫോട്ടോയ്ക്ക് എന്താണ് കുഴപ്പം? സംയുക്താ വർമ്മയെ പോലെയിരിക്കുന്നു. ഇത് എഡിറ്റു ചെയ്ത് മഞ്ജു വാര്യരെ പോലെയാക്കണമെന്ന് പറയല്ലെ
( ഞാൻ കുറച്ചു കൂട്ടി അടിച്ചു വിട്ടു )

അയ്യോ ഭാര്യയുടെ ഫോട്ടോയ്ക്കു പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല. എനിക്കാ പ്രശ്നം.

നോക്കിയിട്ട് കുഴപ്പമൊന്നും കാണുന്നില്ലല്ലോ. ബിജു മേനോനെ പോലെയിരിക്കുന്നല്ലോ. ഇതെല്ലാം എഡിറ്റിങ്ങാണോ?

അല്ല ചേട്ടാ എല്ലാം ഒറിജിനലാ.എന്റെ മീശയ്ക്ക് കട്ടി കൂടുതലാ. അത്ര കട്ടി വേണ്ടെന്നാ അവൾ പറയുന്നെ.

ആര് സംയ്കുതാവർമ്മയോ ? ഞാൻ ചോദിച്ചു.

തന്നെ തന്നെ.

മനുഷ്യന്റെ ഓരോ അവസ്ഥകളെയ്. ഞാൻ എന്നോടു തന്നെ പറഞ്ഞു.

ബ്രോ, ആ മീശ കണ്ടിട്ടാണ് അവളെന്നെ കെട്ടിയത്.
അയാൾ സത്യം പറഞ്ഞു.

ദാമ്പത്യത്തിൽ മീശയുടെ പങ്ക്, ഒരു ഡോക്ടറൽ തീസിസിനു വകയുണ്ട്. ഞാൻ മനസ്സിൽ കുറിച്ചിട്ടു.

ചെറുങ്ങനെ ഒന്നു കട്ടി കുറച്ച്, വശത്തെ ചെറിയ നരയൊന്നു മായിക്കണം. ബ്രോ പറഞ്ഞു.

DTP ചെയ്യുന്ന പെൺകുട്ടി ചിരിച്ചു മറിയുകയാണ്. മുറിയിൽ കൂട്ടച്ചിരി മുഴുകി.

അവിടെന്താ ബഹളം? ബ്രോ ചോദിച്ചു.

ഇവിടെ “മറിമായം ” സീരിയൽ കാണുവാ. ഞാൻ വച്ചു കാച്ചി.

ബ്രോയുടെ മീശയുടെ കാര്യം ഞാനേറ്റു. പൊതുയോഗത്തിന് സംയുക്തയെയും പിള്ളേരെയും കൂട്ടിപ്പോരെ. ഞാൻ ക്ഷണിച്ചു.

അങ്ങിനെ സുന്ദരക്കുട്ടപ്പനായി ബ്രോ ചരിത്ര ഗ്രന്ഥത്തിൽ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്നു.

കൂട്ടത്തിൽ പറയട്ടെ

ബ്രോയും സംയുക്തയും കുടുംബയോഗത്തിന് വന്നില്ല.

ബ്രോ ചരിത്ര ഗ്രന്ഥവും വാങ്ങിയില്ല.

ആയതിനാൽ സുഹൃത്തുക്കളെ, നിങ്ങൾക്കായി ഞങ്ങൾ കൂടുതലായി അച്ചടിച്ച ഗ്രന്ഥങ്ങൾ നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നു. എത്രയും വേഗം അത് കരസ്ഥമാക്കുക.

നിങ്ങളുടെ സ്വീകരണ മുറിയിൽ അടിപൊളിയൊരു കോഫീടേബിൾ ബുക്ക് പ്രൗഡിയോടെ ഇരിക്കുന്നത് അന്തസ്സാണ്.

രാവിലെ കടുംകാപ്പിയും കുടിച്ച് മനോരമയുടെ ഇന്ത്യാ പാക്കിസ്ഥാൻ തമ്മിൽത്തല്ല് വാർത്തകളിലൂടെ ബദ്‌ധശ്രദ്ധനായി സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴാണ് അൺനോൺ നമ്പറിൽ നിന്നൊരു അന്താരാഷ്ട്ര കോൾ വന്നത്.

“ഞാൻ പരേതനാണ് സംസാരിക്കുന്നത് “

“എന്താണ് മിസ്റ്റർ പരേതൻ? അവിടെയെല്ലാവരും സുഖമായിരിക്കുന്നുവോ? എന്താണ് ഈ കൊച്ചു വെളുപ്പാൻ കാലത്ത് വിളിച്ചത്?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“നിങ്ങളുടെ ചരിത്ര പുസ്തക ഡ്രാഫ്റ്റിൽ പച്ച ജീവനോടെയിരിക്കുന്ന എന്നെ പരേതനാക്കിയതിന്റെ സന്തോഷം പങ്കിടാമെന്നു കരുതി വിളിച്ചതാണ് ബ്രോ” മറുവശത്തുനിന്നും ഇടിത്തീ പോലൊരു ശബ്ദം.

കാര്യങ്ങളുടെ പോക്ക് എങ്ങോട്ടാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി , കുറച്ച് ഡിഫൻസീവായി കളിക്കാമെന്നു വച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“ബ്രോ ജീവനോടെയിരിക്കുന്ന സ്ഥിതിക്ക് സ്റ്റാറ്റസ് അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്യുന്നതായിരിക്കും. ബ്രോയുടെ റഫറൻസ് നമ്പറും ഫോട്ടോയും അടിയന്തിരമായി എനിക്ക് വാട്ട്സാപ്പ് ചെയ്യുക.ബുക്ക് പ്രൂഫ് റീഡിങ്ങിലാണ്. ആയതിനാൽ ടി കാര്യത്തിലേക്ക് അടിയന്തിരമായി ശ്രദ്ധ പതിപ്പിക്കുന്നതാണ്. ആകട്ടെ മേൽ പറഞ്ഞ വാർത്ത അതിവേഗം ബഹുദൂരം സഞ്ചരിച്ച് ഇത്ര വേഗം എങ്ങിനെ അവിടെയെത്തി എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു ക്ലൂ തരാമോ?” ഞാൻ ജിജ്ഞാസയോടെ ചോദിച്ചു.

“നിങ്ങൾ പ്രൂഫ് നോക്കാനായി കൊടുത്ത യാൾ വായിച്ചിട്ട് ഞാൻ പടമായോ യെന്ന് ഉറപ്പിക്കാൻ എന്നെ വിളിച്ചതാണ്. രേഖ പ്രകാരം ഞാൻ മുന്നു വർഷം മുൻപ് മരിച്ച് ഇടവകപ്പള്ളിയിൽ അടക്കം ചെയ്തതായി കാണുന്നു. രേഖ വാട്ട്സാപ്പിൽ അയയ്ക്കുന്നു. സവിസ്തരം നോക്കി മറുപടി പറയുക “

വാട്ട്സാപ്പിൽ നോക്കി. സംഗതി നേരാണ്. എന്നെ വിളിച്ച സഹോദരൻ മൂന്നു വർഷം മുൻപ് കർത്താവിൽ നിദ്ര പ്രാപിച്ച് എല്ലുകൾ കുശുത്തു തുടങ്ങിയവനാണ്.
മൂന്നു ഘട്ടമായി പ്രൂഫ് നോക്കിയതാണ്. ഇത്തരം തെറ്റുകൾ അതാതു ബ്രാഞ്ചുകാർ നോക്കി തിരുത്തിയാലേ ശരിയാകൂ. ആയതിനാൽ മൂന്നു പാർട്ടുകളായി തിരിച്ച് മൂന്നു ശാഖകളിലേക്ക് വായിച്ചു നോക്കാൻ കൊടുത്തതാണ്. തിരുത്തി വന്ന പ്രൂഫ് നോക്കണം ,തത്സമയ വിവരമറിയാൻ.

“ബ്രോ കട്ടു ചെയ്യണ്ട. ബ്രോയ്ക്ക് ജീവനുണ്ടോയെന്ന് ഇപ്പോൾ പറയാം”

റഫറൻസ് നമ്പർ വച്ച് നോക്കിയപ്പോൾ ബ്രോയുടെ മരണ സ്റ്റാറ്റസ് മാറ്റിയിട്ടുണ്ട്.

ആശ്വാസത്തോടെ ലണ്ടനിലുള്ള ആ സഹോദരനോട് ഞാൻ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“ഇല്ല ബ്രോ, താങ്കൾ മരിച്ചിട്ടില്ല. രേഖകൾ പ്രകാരം താങ്കൾ ജീവനോടെയിരിക്കുന്നു. താങ്കളുടെ ആയുസ്സ് നീട്ടിയിരിക്കുന്നു . താങ്കൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന രേഖ ഞാൻ തിരിച്ചയയ്ക്കുന്നു. ” വാട്ട്സാപ്പിൽ ആയുസ്സിന്റെ രേഖ സെൻഡുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞു.

രണ്ടു ബ്ലൂ ടിക്കും ഒരു സ്മൈലിയും പിറകെ വന്നു.

“നന്ദി ബ്രോ, അടുത്ത മാസം എന്റെ വിവാഹമാണ്. ബ്രോ ആയുസ്സു നീട്ടിത്തന്നതുകൊണ്ട് എനിക്ക് പെണ്ണുകെട്ടാം. ഈ ഉപകാരം ഞാൻ മറക്കില്ല. നാട്ടിൽ വരുമ്പോൾ കാണാം”

ബ്രഹ്മാവിനുണ്ടോ ആയുസ്സിനു പഞ്ഞം. ഞാൻ സഹോദരനോടു പറഞ്ഞു.

“കല്യാണമൊക്കെ വരുവല്ലെ !വരുമ്പോൾ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കരുതി പോന്നോളൂ. ഇവിടെ ഭയങ്കര മഴയും തണുപ്പുമാണ് .”

സന്തോഷത്തോടെ ലണ്ടൻകാരൻ സഹോദരൻ ഫോൺ താഴെ വച്ചു.

ഇങ്ങനെയുള്ള തെറ്റുകൾ മനസ്സിലാക്കുവാൻ അതതു ബ്രാഞ്ചിലെ ആൾ തന്നെ വായിക്കണം. ഇങ്ങനെ പല പ്രാവശ്യം വായിച്ചാണ് ഇത് തയ്യാറാക്കിയത്.

ആയതിനാൽ എല്ലാവർക്കും ആയുസ്സും ആരോഗ്യവും ആശംസിക്കുന്നു.

പ്രൂഫ് റീഡിങ്ങിന്റെ രണ്ടാം ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണു കഴിക്കുവാൻ “കുട്ടപ്പാസ് ” ഹോട്ടലിലേക്ക് പോകാമെന്ന സിജോയുടെ നിർദ്ദേശത്തെ തുടർന്ന് ഞങ്ങൾ അവിടെയെത്തി. ഡി – പോൾ സ്കൂൾ ദിനങ്ങൾ മുതലേ കുട്ടപ്പാസ് ഹോട്ടൽ പ്രശസ്തമാണ്. ഫിഷ് കറി മീൽസ് കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ സിജോയോട് ചോദിച്ചു.

“ഈ പുസ്തകം വാങ്ങുന്നവരൊക്കെ ഇത് വായിച്ചു നോക്കുമോ? നമ്മൾ ഇത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ട് ജനം വായിച്ചില്ലെങ്കിൽ കഷ്ടമാകുമല്ലോ?”

” പുസ്തകം വാങ്ങി ആദ്യം നോക്കുന്നത് സ്വന്തം ഫോട്ടോയും വിവരങ്ങളുമാണ്. അത് ok ആണെങ്കിൽ അടുത്തത് നോക്കും. അത് ആരുടേതാണെന്ന് പറയാമോ?

ഞാൻ കുറച്ചു നേരം കൂലംകഷമായി ആലോചിച്ചു.

ഇതിനിടയിൽ തൂക്കുപാത്രവുമായി വിളമ്പുകാരൻ വന്ന് കുറച്ച് അവിയൽ, തോരൻ, അച്ചാർ ഇവ കൃത്യം ഓരോ സ്പൂൺ വീതം വിളമ്പി.

കേര മീനിന്റെ ഒരു ഭാഗം മുറിച്ചെടുത്ത് വായിലിട്ട് ചവയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞു.

പിതാവ്?

അല്ല.

മാതാവ്?

അല്ല.

സഹോദരങ്ങൾ ?

അല്ല.

ഞാൻ തോറ്റു.

ഇതിനിടയിൽ കുറച്ചു ചോറും , കുറച്ചു സാമ്പാറും കുറച്ച് അവിയലും വീണ്ടും പാത്രത്തിലെത്തി.

ചൂടു വെള്ളം കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ സിജോയോട് ചോദിച്ചു.

ആരുടെയാ ?

രണ്ടാമത് നോക്കുന്നത് ശത്രുവിന്റെ.

അവന്റെ ഫോട്ടോ നന്നെങ്കിൽ പൊടിക്ക് അസൂയയും ദേഷ്യവും വരും. അവന്റെ വിവരങ്ങൾ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കും.
നമ്മുടെയാണ് മെച്ചമെങ്കിൽ സമാധാനത്തോടെ പുസ്തകമടയ്ക്കും. അല്ലെങ്കിൽ മനോവിഷമത്താൽ തെരുതെരെ ദീർഘനിശ്വാസങ്ങൾ വിട്ടു കൊണ്ടിരിക്കും. പിന്നെ പുസ്തകമടയ്ക്കും.

പിന്നീട് വല്ല മരിച്ചടക്കോ കല്യാണമോ വരണം പുസ്തകം തുറക്കാൻ.”

” ഇത്രയും വിശദമായി വിവരങ്ങൾ ഉള്ളത് പ്രയോജനപ്പെടുത്തിയാൽ വളരെ ഉപകാരമാണ് . മറ്റു കുടുംബങ്ങളുമായുള്ള വിവാഹ ബന്ധങ്ങൾ മുഴുവൻ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഒരു കല്യാണ ആലോചന വന്നാൽ ആ കുടുംബവുമായി നമുക്ക് വിവാഹ ബന്ധം ഉണ്ടോയെന്ന് നോക്കാം. അതേ പോലെ കേരളത്തിന്റെ വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിലുള്ള മറ്റു ബന്ധുക്കളുടെ വിവരങ്ങൾ വിവാഹ ആലോചനങ്ങൾക്കോ, ബിസിനസ്സിനോ , എന്തിനും പ്രയോജനപ്പെടുത്താം. വിദേശങ്ങളിലുള്ള ബന്ധുക്കളെ പല ആവശ്യങ്ങൾക്ക് ബന്ധപ്പെടാം. “

അപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങളുടെ ഊണ് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

തിരികെ പ്രസ്സിലെത്തി പ്രൂഫ് നോക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒരു സഹോദരൻ വിളിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു ,അയാളുടെ ഫോട്ടോ മാറ്റണമെന്ന് ?

അയാളുടെ ഫോട്ടോ നോക്കിയിട്ട് എനിക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് കുഴപ്പമൊന്നും തോന്നിയില്ല.

ഫോട്ടോയ്ക്ക് കുഴപ്പമില്ലല്ലോ?

അതിന്റെ ബാക്ഗ്രൗണ്ടിൽ ഒരു വാഴക്കുല തൂങ്ങി കിടപ്പുണ്ട്.

ഞാൻ നോക്കി.

ശരിയാണ്.

ഫോട്ടോ മാറ്റണ്ട. വാഴക്കുല മാറ്റിയേക്കാം.

വാഴക്കുല മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു.

ആയതിനാൽ സഹോദരങ്ങളെ, നിങ്ങൾ നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ നിങ്ങളുടെ ശത്രുവിനെയും സ്നേഹിക്കുക.

നെടുവീർപ്പുകൾ പാഴാക്കാതിരിക്കുക.

ചരിത്ര പുസ്തകം മുഴുവൻ ഒന്നു മറിച്ചു നോക്കുക. അതിന്റെ ഉള്ളടക്കം മനസ്സിലാക്കുക. വിവരങ്ങൾ പ്രയോജനപ്പെടുത്തുക.

അവസാന പ്രൂഫ് റീഡിങ്ങും എഡിറ്റിങ്ങും തീരുവാൻ നാലു ദിവസമെടുത്തു. ചരിത്രകാരൻ സിജോയോടൊപ്പം ചിലവഴിച്ച ആ ദിനങ്ങൾ വിജ്ഞാനപ്രദവും പുതിയ അനുഭവങ്ങളും അറിവുകളും പ്രദാനം ചെയ്യുന്നതുമായിരുന്നു.

പ്രഥമ പരിഗണന പ്രൂഫിലെ അക്ഷരത്തെറ്റുകളും വ്യാകരണ പിശകുകളും ഒഴിവാക്കുക എന്ന കൃത്യത്തിനായിരുന്നു. പല തവണ ആവർത്തിച്ചു വായിച്ചാലും ചില അക്ഷരത്തെറ്റുകൾ കണ്ണിൽ പെടില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് അതിന്റെ രചന നാം തന്നെ നിർവ്വഹിച്ചതാണെങ്കിൽ, നമ്മുടെ ബ്രെയിൻ , നമ്മുടെ ഇംഗിതത്തിനനുസരിച്ച് ആ തെറ്റ് ബൈപാസ് ചെയ്യും. വളരെ ഏകാഗ്രമായി ചെയ്യേണ്ട ഒരു കാര്യമാണ് എഡിറ്റിംഗും പ്രൂഫ് റീഡിങ്ങും.

പ്രകാശന തീയതി അടുത്തായതിനാൽ പ്രഗത്ഭരായ എഴുത്തുകാരെ ഏല്പിക്കാനും സമയമില്ല. അവരുടെ സൗകര്യമനുസരിച്ച് എഡിറ്റിംഗ് നടത്തി തിരികെ കിട്ടണമെങ്കിൽ ആഴ്ച്ചകൾ കഴിഞ്ഞു പോകും . കൂടാതെ നല്ലൊരു തുക പ്രതിഫലമായും നൽകണം.

വീട്ടിൽ വന്ന് മണലിൽ എഴുത്തു പഠിപ്പിച്ച നീണ്ട വെളുത്ത താടിയുള്ള ആശാന്റെയും സ്കൂളുകളിൽ വ്യാകരണവും പദഘടനയും പഠിപ്പിച്ച വിവിധ അദ്ധ്യാപകരുടെയും ഡി പോൾ സ്കൂളിലെ അറയ്ക്കലച്ചന്റെയും അനുഗ്രഹവും മലയാളത്തോടുള്ള എന്റെ അഭിനിവേശത്തിന്റെയും കൃപയാൽ എഡിറ്റിംഗും പ്രൂഫ് റീഡിങ്ങും സാമാന്യം ഭംഗിയായി നിർവ്വഹിക്കുവാൻ സാധിച്ചു.

കൂടാതെ പുസ്തക രചനയുടെയും പ്രിന്റിങ്ങിന്റെയും സാങ്കേതിക വശങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞു.

പുസ്തകത്തിന്റെ വിവരശേഖരണം നടത്തിയത് ശ്രീ സിജോ കലയന്താനിയാണ്. വളരെ അനുഭവസമ്പത്തുള്ള അദ്ദേഹം തന്റെ അനുഭവങ്ങൾ എന്നോട് പങ്കു വച്ചു.

മിക്കവാറും കുടുംബളിൽ സഹോദരങ്ങൾ തമ്മിൽ വഴക്കായിരിക്കും. അതിനാൽ ഒരു വീട്ടിൽ നിന്നും മുഴുവൻ വിവരങ്ങളും ലഭ്യമാകില്ല.

ഒരേ ശാഖയിലെ പല കുടുംബങ്ങളും തമ്മിൽ അകൽച്ചയിലായിരിക്കും. അതിനാൽ കുടുംബത്തിൽ നിന്നുള്ളവർ വിവരശേഖരണത്തിനു ചെന്നാൽ ഒരു വിവരവും ലഭിക്കില്ല എന്നു മാത്രമല്ല, വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറ്റുക പോലുമില്ല. നീ ആ കുടുംബത്തിലെയാണോ എന്നാണ് ആദ്യ ചോദ്യം.

അല്ല എന്നാണ് മറുപടിയെങ്കിൽ വീടിനുള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാം.

ഇങ്ങനെ വളരെ രസകരമായ കാര്യങ്ങളാണ് കുടുംബങ്ങളിൽ സംഭവിക്കുന്നത്.

(ഇതൊന്നും പാലാ കല്ലറയ്ക്കൽ കുടുംബത്തിലെ കാര്യങ്ങളല്ല. പലയിടത്തു നിന്നുള്ള സിജോയുടെ അനുഭവങ്ങളാണ്. നമ്മൾ പരിപൂർണ്ണരാണ് )